Even een korte update. Ik ben gisteravond, of eigenlijk vannacht toch nog gegaan voor die port-a-cath. Kwart over tien ging ik wel en rond 1 uur was ik terug. Op zich alles goed gegaan, heb er niks van gemerkt, dus dat is heel fijn! Nu is het wel wat gevoelig en dik, maar dat trekt wel weg. Straks de laatste spullen inpakken en dan kan ik in principe op naar huis. Alleen moet de picclijn er nog even uit gehaald worden. Dat moet een arts doen en het is natuurlijk woensdag... Maar ik ga niet wachten tot na het overleg, als ik weg mag ga ik. Dan haal ik hem er zelf wel uit haha! Verder alles rustig, ik ga nog wat opruimen en zo, want het gaat allemaal niet zo snel, haha! Op naar huis, tot later!
@ Iedereen; Veel van jullie hebben in de planning om mij thuis op te komen zoeken. Dat vind ik gezellig, maar alsjeblieft wel van te voren even bellen of smsen met mij of mijn moeder of het wel uit komt; en niet spontaan als 'verrassing' op de stoep staan... Ook niet om te helpen of iets dergelijks. Het is hartstikke lief bedoeld allemaal, maar als we hulp nodig hebben vragen we er wel om, echt! De bedoeling is dat ik alleen in uiterste gevallen terug ga naar het ziekenhuis, dus jullie hebben allemaal alle tijd om langs te komen. De kans dat we hierdoor een afspraak af moeten zeggen of helemaal niet kunnen maken word door het lange thuis blijven wel wat groter. Als ik erg benauwd ben en bijna niet kan praten is bezoek voor mij alleen maar lastig en voor jullie ook niet gezellig...We proberen het zo goed mogelijk te verdelen, zodat ik ook mijn rustmomenten kan nemen en hopelijk, zo langzaam aan, thuis misschien weer wat sterker word. Ik weet nu al dat het (zeker de eerste dagen/weken) enorm vermoeiend gaat zijn, maar dat maakt niks uit, ik heb het er graag voor over!
woensdag 7 maart 2012
dinsdag 6 maart 2012
Ziekenhuis dag 247 Deel 2
Als iets te mooi lijkt om waar te zijn is het ook zo. Jullie voelen hem vast al aan komen. Bijna 30 operatiekamers hebben ze hier en nooit, maar dan ook werkelijk NOOIT houden ze zich aan een afspraak. ALTIJD is er weer een of ander spoedgeval dat belangrijker is dan jij. En ik word daar zó chagrijnig van. Altijd gezeik. Dan denk je dat er iets goed geregeld is, dat het eindelijk eens een keer goed gaat. Maar nee hoor. Het kón ook niet. Ik had beter moeten weten. Dit is het EMC, daar gaat niks volgens afspraak en zoals gepland. De verpleging heeft net gebeld met de vraag hoe lang het nog duurt. Konden ze niks over zeggen. Bijzonder. Ik neem toch aan dat je als anesthesist wel in kan schatten of een operatie nog een half uur duurt of nog 3 uur. Maar blijkbaar niet. Dus we zijn nu ruim 4 uur na de afgesproken tijd en nog altijd weet niemand hoe laat ik aan de beurt ben en of het überhaupt nog wel gaat gebeuren. Eigenlijk zou ik me er niet meer druk om moeten maken. Ik snap ook niet zo goed waarom ik dat toch steeds weer doe. Want ik ga morgenochtend gewoon naar huis. Of hij er nou in zit of niet. Maar het is gewoon irritant. Vanmiddag heb ik allerlei extra medicatie gehad, zoals extra sprays waardoor ik nu lekker tril, een hartslag heb van zo'n 200 en hyper ben. Daarbij ook nog extra prednison ter voorbereiding. Verdubbelt is hij wel te verstaan. Dat gebeurd me dus ook niet meer. Voortaan neem ik die zooi pas in als ik ook echt zeker weet dat het door gaat. Als hij er morgenochtend niet in zit moet ik er weer speciaal een dag voor terug komen. Moet ik weer een discussie gaan voeren omdat ik er niet langer dan 1 dag voor blijf en hun dat wel willen. Bovendien moet ik dan ook wéér de prednison verhogen als 'voorbereiding', en moet je maar wéér afwachten of er niet toevallig weer één of ander spoedgeval tussendoor komt wat weer belangrijker is dan jij en je dus wéér voor niks gekomen bent. Nou en ik kan je vertellen, als ik er voor van huis gekomen ben en het blijkt dan niet door te gaan..... Denk dan maar niet dat ik er dan nóg een keer voor terug ga komen. Dan maar geen port-a-cath. Ik ben geen jojo. Rotziekenhuis, bah.
Ziekenhuis dag 247
En dat klopt! Wat een dag! Een grote beslissing voor de toekomst.....Vandaag word de port-a-cath al geplaatst! Op de OK. Ik moest gisteren naar de poli voor de anesthesist, maar ivm mijn bact was het toch handiger als die hier kwamen. Daar hadden ze gisteren geen tijd meer voor en dus zouden ze vanmorgen komen. Positief als ik ben zag ik bui natuurlijk al hangen dat ik vergeten werd of zo en ik dan een roesje zéker kon vergeten. Maar wat bleek een half uur geleden? De anesthesist! Aardig meisje. Vrouw. Ze deed haar praatje, weinig bijzonders, 'zitten al je tanden vast, heb je allergieën, zijn je saturaties goed' etc. Nou had ik die laatste vraag wel verwacht, maar ik had gehoopt dat ze hem zou vergeten.... Niet dus..... Maar ik had een oplossing, heb gewoon 'ja' gezegd, haha! En daar is niks aan gelogen. Hij was netjes 94%. Dat mijn zuurstof sinds gisteren van 3 naar 8 liter is gegaan, ik binnen no time buiten adem ben en me zodra ik iets doe leeg kots ben ik vergeten te vertellen. Maar dat is ook niet zo belangrijk, ze vroeg hoe het nú was en nú is het goed. En dus..... Krijg ik zónder er zelf om te hebben gevraagd narcose! Jeeeeeej! Haha, ben nog nooit zo blij geweest met narcose, haha! Dat is toch echt wel een opluchting! Ik was aan het eind van het programma aan de beurt, nou ja, vervelend, maar ach, maakte me niet zo veel uit, ik wacht wel heel de dag. (flexibel ben ik toch he, haha!) Maar wat bleek toen? Ik ben rond half 3 al aan de beurt!! Ik weet echt niet wat er aan de hand is vandaag. Alles gaat zo soepel, zo goed dat ik me bijna afvraag waar en wanneer het mis gaat..... Dit ben ik niet gewend. Het is altijd gezeur, gedoe en discussie en nu ineens...... op de laatste dag blijkt dat ze het ook hier wél kunnen!! Dus, ik ben helemaal tevreden, vanmiddag 'lekker' voor mijn port-a-cath en morgen in de loop van de dag naar huis. Wat een goeie planning! De arts zou zorgen dat de recepten en zo klaar liggen zodat ik niet hoef te wachten tot ze klaar zijn met het overleg. Dan is het een kwestie van de laatste AB erin (moet nog even afspreken welke tijd ik de laatste krijg) en op naar huis! Mijn eigen arts heb ik nog niet gezien. Weet ook niet óf ik die nog wel zie vandaag. Maakt eigenlijk ook niet zo veel uit. Ik heb niks nieuws, niks bijzonders en zij waarschijnlijk ook niet. Dan zie ik haar gewoon over een tijdje op de poli. Zal wel een week of 4-5 zijn. Die port-a-cath moet om de zoveel tijd nieuw anti-stollingsmedicijn in, anders gaat hij dicht zitten en doet hij het niet meer.... Dus daar moet ik af en toe voor terug. Het is denk ook wel te regelen dat het thuis gebeurd, maar ik moet toch op de poli komen, dus dan kan ik dat ook gelijk laten doen. Bovendien heb ik gewoon even geen zin meer om ook dát nog eens te gaan regelen met thuiszorg of zo. Daarbij kan ik, als we dan toch in Rotterdam zijn, en ik voel me een beetje goed mooi gelijk een rondje in de stad maken met mijn moeder. Of nou ja, zij mij duwen, ik zitten in mijn stoel, maar dat is niet erg. Hoe ik ergens kom maakt niet uit, áls ik er maar kom, haha! Duuuusssss, dat waren de nieuwtjes voor vandaag weer.... Misschien vanavond nog even een korte update als er veel nieuws is en anders is morgenochtend de laatste blog vanuit het ziekenhuis. Dag 248, 2x4=8, mooie dag om deze opname af te sluiten, haha! En reken maar dat ik daar voor 100% achter sta! ;-)
Doei!
@ K V; Wat leuk dat jij je als stille lezer toch bekend maakt! Maar wat ik me af vroeg, hoe weet je dat, van het daniël? Ben je student of zo? Verpeegkundige? Arts? Zulke info - die ik normaal niet zou weten- is soms wel handig!..
maandag 5 maart 2012
Ziekenhuis dag 246
Is het je wel eens opgevallen dat als je iets graag wilt het heel lang duurt voor het zover lijkt te zijn?
Terwijl als je ergens tegenop ziet de tijd heel snel lijkt te gaan?
Bij mij in ieder geval wel. En in dat geval is het gedoe over die port-a-cath wel handig. Als ik daar aan denk is het vast heel snel woensdag of donderdag. Dus wat dat betreft is het eigenlijk wel handig dat dat (als het goed is) samen gaat met mijn ontslag. Vandaag is mijn eigen arts er weer, dus misschien worden alle plannen wel omgegooid. Geen idee. We zien wel.. Verder weinig nuttigs te melden eigenlijk. Rustig weekeind gehad, niks bijzonders. Gewoon maar de tijd uitzitten en afwachten. Hoop dat er straks wat meer duidelijk word als de artsen komen. Maar ik verwacht er eigenlijk weinig van zo op de maandagochtend. Maar goed, je weet nooit he, we zien wel.....
Terwijl als je ergens tegenop ziet de tijd heel snel lijkt te gaan?
Bij mij in ieder geval wel. En in dat geval is het gedoe over die port-a-cath wel handig. Als ik daar aan denk is het vast heel snel woensdag of donderdag. Dus wat dat betreft is het eigenlijk wel handig dat dat (als het goed is) samen gaat met mijn ontslag. Vandaag is mijn eigen arts er weer, dus misschien worden alle plannen wel omgegooid. Geen idee. We zien wel.. Verder weinig nuttigs te melden eigenlijk. Rustig weekeind gehad, niks bijzonders. Gewoon maar de tijd uitzitten en afwachten. Hoop dat er straks wat meer duidelijk word als de artsen komen. Maar ik verwacht er eigenlijk weinig van zo op de maandagochtend. Maar goed, je weet nooit he, we zien wel.....
zaterdag 3 maart 2012
Ziekenhuis dag 244
Alles gaat zijn gangetje, rustig, niks bijzonders. Saai vooral... Ik slaap nog steeds slecht, laat, en ik ben ieder uur minimaal 1 keer wakker. Nu ook al vanaf 4.15. Geen wonder dat de dagen zo lang duren, haha! Naja, ik hoop dat dit het laatste weekeind is. Of nee, eigenlijk is het gewoon het laatste weekeind. Ik zou echt niet weten wat ze nu weer zouden moeten bedenken om me hier te houden..... Maar goed, je weet nooit he, in die 244 dagen heb ik al vaker op het punt gestaan naar huis te gaan en ging het toch niet door. Je weet het pas zeker als je ook echt thuis bént! Over de port-a-cath plaatsing is nog steeds niks bekend, geen dag, geen tijd. Dat vind ik wel vervelend, maar goed, ze weten dat ik er niet op ga zitten wachten als ik eenmaal naar huis mag. Van mij hoeft het ook allemaal niet zolang ik die picclijn heb, maar goed. Die discussie ga ik niet ook nog eens aan. Maandag is mijn eigen arts er weer. Die zal ook best het plan horen en als zij er ook geen bezwaar tegen heeft moet het maar. Hoop ik alleen wel dat hij langer zit dan de vorige. Binnen 3 maanden erin en er weer uit is wel erg kort. Ik doe langer met picclijnen dan met port-a-cats, haha! Bovendien krijg ik er steeds meer littekens bij....Maar goed, we zien wel, wanneer, en hoe. Het moet en zal per se op een ok, maar ik mag geen roesje of zo.... Ja hoor, doe het dan op de dagbehandeling waar de andere 3 (!) ook gezet zijn. Ook allemaal zonder roesje of zo. Protocol. Jaja, zal best, maar in Groningen kon het wél zonder dat ik er ook maar iets van mee heb gekregen, dus waarom kan dat hier dan niet? Ik denk niet dat het een kwestie is van kunnen..... Meer van plannen en misschien vooral willen...... Maar goed, dat is mijn idee. We horen het wel volgende week.... Zo lang alles rustig blijft - zoals bijna ieder weekeind - morgen geen blogje. Er gebeurd niks, dus er is geen nieuws en mijn inspiratie raakt behoorlijk op...... dus...... Tot maandag! ;-)
vrijdag 2 maart 2012
Ziekenhuis dag 243
Wat ben jij nou eigenlijk?
Wat ben ik nou eigenlijk?
Wat zijn wij, allemaal als individu?
Niks.
Er is niemand die niet gemist kan worden.
En dat klinkt hard, maar het is de waarheid.
Kijk nou 2 weken geleden. Laten we hem (net als Paul de Leeuw) prins ongeluk noemen. Hij beheerste het nieuws. Ooh en wee, hij had hersenschade, ligt in coma....de prins, de zoon van de Konining. Hij is toch wel iemand. En kijk nu. 2 Weken later. Hij word terug gebracht naar een zh in Londen. Daar zal hij de eerste tijd ongetwijfeld veel aanloop krijgen. Maar voglende week? Voglende maand? De wereld draait door. Zijn kinderen gaan naar school, zijn vrouw en moeder aan het werk, door met ieder hun eigen leven. En hij? Ligt daar. Alleen.
In Coma.
Zeggen ze.
Maar er is niemand die weet of hij iets mee krijgt van wat er om hem heen gebeurd. Hoort hij mensen? Voelt hij pijn? Maar kan hij gewoon niet reageren? Zeggen de artsen dat hij niks merkt en in hoeverre kan je daar van uit gaan?
Niet.
Hoe vaak mij niet is verteld bij onderzoeken, of in crissisen 'dit is nu even vervelend maar door de medicatie weet je straks niks meer'. Uhu. Ik kan het tot op de seconde's na vertellen. Op de ICs waar het talloze keren is voorgekomen dat ik aan de beademing lig, niks aan kan geven, maar wel alles hoor en voel. En dan de artsen hoor zeggen tegen familie dat je geen pijn hebt omdat je pols en bloeddruk rustig zijn; terwijl ik het het liefst uit zou schreeuwen. Of andersom, goh, een hoge pols, wat zou er mis zijn? NIKS. Dat is soms gewoon zo. Je kan niet altijd op cijfertjes af gaan. Of eigenlijk nooit vind ik.
Toen ik die lange, lange week op de IC lag met dat thuisbeademingsmachientje heb ik vaak aan mensen zoals prins ongeluk gedacht. De IC-hel dat ik wel/niet slaap aan de beademing duurt bij mij (tot nu toe, laten we het afkloppen!) nooit langer dan 3 dagen. Daarna word ik wakker. Niet dat dat erg comfortabel is, zeker niet als je nog beademd word, maar je kán wel je ongenoegen uiten. Als je geluk hebt. En ze je niet vast hebben gebonden. Anders moet je hulpeloos gaan liggen wachten tot iemand je een keer helpt. Ik heb alles duidelijk opgeschreven zodat zulke dingen bij mij niet meer voor komen. Maar prins ongeluk? Die had waarschijnlijk geen idee van de IC-hel waar hij nu, wie weet hoe lang in moet liggen. Zonder dat er iemand met 100% zekerheid kan zeggen of hij wel of niet dingen bewust meemaakt. Misschien dat hij veel meer mee krijgt dan iedereen denkt? Of juist andersom? Uiteraard zullen de artsen ervaring hebben. Maar arsten zijn niet alwetend. Er zijn nog ZO veel vragen over het menselijk lichaam. De hersenen vooral. Dus wie bepaald het bewustzijnsniveau van iemand? Waarom ligt de één met 1 paracetamolletje een half dag te slapen en ben ik zelfs op de IC met olifantenmedicatie niet in slaap te krijgen? Er is nog zoveel in het bewustzijn wat mensen niet weten. Het is ook zo'n groot en vaag gebied... Daarom snap ik niet dat mensen durven zeggen dat iemand dingen niet meekrijgt. Of het nou door een ongelukt is of door medicatie....En dan heeft hij nog gelukt dat hij prins is. Dan letten ze wel op je. Lopen net een stapje harder. Maar hoevéél anderen liggen zo net als hij dag in dag uit? Behoorlijk wat. Die niet bijzonder zijn, geen prins, maar gewoon één van de zo-velen. Een nummer. That's it.
Anyway, we dwalen af. Maar toen ik alles gisteren hoorde dacht ik ja, het is klaar. De aandacht is voorbij, het nieuws is eraf. Crepeer jij daar maar in dat bed, als je weer kan praten komen we je wel weer eens opzoeken. Ondertussen gaan wij allemaal verder met ons leven. En oja, wacht niet te lang met weer gaan praten want dan denken ze dat je dood bent.....Echt dood, niet meer half-dood-in-coma.
Dus.
Ik dacht, laat ik eens verstandig zijn. Alles, werkelijk ALLES heb ik geprobeerd, alle smoesjes, reden, van alles uit de kast getrokken om naar huis te gaan deze week. De arts die zegt 'je mag gaan, het is geen gevangenis, maar dan weet ik niet hoe je terug komt'. Mijn hoofd die alleen maar denkt; niet luisteren, NIET luisteren, gewoon weg gaan, ge-woon gaan en wel zien wat er van komt. Maar het laatste stukje van de zin staat me niet aan. Stel er zit ergens toch nog 1 bact verstopt die in mijn lijf gaat lopen feesten en hij gáát op mijn hartklep of zo zitten... Dan zit ik deze laatste week, deze vreselijk lange week, die maar niet voorbij lijkt te gaan, en met als toetje nog een fijne kleine mini-ok voor die port-a-cath, toch maar uit.
Ik kán tenminste nog naar de klok kijken.
Praten.
Kwaad worden.
Huilen.
Lachen.
Lopen.
Leven (al is het dan beperkt)
Dus..... Ik ben verstandig........ nog één weekje.....
Wat ben ik nou eigenlijk?
Wat zijn wij, allemaal als individu?
Niks.
Er is niemand die niet gemist kan worden.
En dat klinkt hard, maar het is de waarheid.
Kijk nou 2 weken geleden. Laten we hem (net als Paul de Leeuw) prins ongeluk noemen. Hij beheerste het nieuws. Ooh en wee, hij had hersenschade, ligt in coma....de prins, de zoon van de Konining. Hij is toch wel iemand. En kijk nu. 2 Weken later. Hij word terug gebracht naar een zh in Londen. Daar zal hij de eerste tijd ongetwijfeld veel aanloop krijgen. Maar voglende week? Voglende maand? De wereld draait door. Zijn kinderen gaan naar school, zijn vrouw en moeder aan het werk, door met ieder hun eigen leven. En hij? Ligt daar. Alleen.
In Coma.
Zeggen ze.
Maar er is niemand die weet of hij iets mee krijgt van wat er om hem heen gebeurd. Hoort hij mensen? Voelt hij pijn? Maar kan hij gewoon niet reageren? Zeggen de artsen dat hij niks merkt en in hoeverre kan je daar van uit gaan?
Niet.
Hoe vaak mij niet is verteld bij onderzoeken, of in crissisen 'dit is nu even vervelend maar door de medicatie weet je straks niks meer'. Uhu. Ik kan het tot op de seconde's na vertellen. Op de ICs waar het talloze keren is voorgekomen dat ik aan de beademing lig, niks aan kan geven, maar wel alles hoor en voel. En dan de artsen hoor zeggen tegen familie dat je geen pijn hebt omdat je pols en bloeddruk rustig zijn; terwijl ik het het liefst uit zou schreeuwen. Of andersom, goh, een hoge pols, wat zou er mis zijn? NIKS. Dat is soms gewoon zo. Je kan niet altijd op cijfertjes af gaan. Of eigenlijk nooit vind ik.
Toen ik die lange, lange week op de IC lag met dat thuisbeademingsmachientje heb ik vaak aan mensen zoals prins ongeluk gedacht. De IC-hel dat ik wel/niet slaap aan de beademing duurt bij mij (tot nu toe, laten we het afkloppen!) nooit langer dan 3 dagen. Daarna word ik wakker. Niet dat dat erg comfortabel is, zeker niet als je nog beademd word, maar je kán wel je ongenoegen uiten. Als je geluk hebt. En ze je niet vast hebben gebonden. Anders moet je hulpeloos gaan liggen wachten tot iemand je een keer helpt. Ik heb alles duidelijk opgeschreven zodat zulke dingen bij mij niet meer voor komen. Maar prins ongeluk? Die had waarschijnlijk geen idee van de IC-hel waar hij nu, wie weet hoe lang in moet liggen. Zonder dat er iemand met 100% zekerheid kan zeggen of hij wel of niet dingen bewust meemaakt. Misschien dat hij veel meer mee krijgt dan iedereen denkt? Of juist andersom? Uiteraard zullen de artsen ervaring hebben. Maar arsten zijn niet alwetend. Er zijn nog ZO veel vragen over het menselijk lichaam. De hersenen vooral. Dus wie bepaald het bewustzijnsniveau van iemand? Waarom ligt de één met 1 paracetamolletje een half dag te slapen en ben ik zelfs op de IC met olifantenmedicatie niet in slaap te krijgen? Er is nog zoveel in het bewustzijn wat mensen niet weten. Het is ook zo'n groot en vaag gebied... Daarom snap ik niet dat mensen durven zeggen dat iemand dingen niet meekrijgt. Of het nou door een ongelukt is of door medicatie....En dan heeft hij nog gelukt dat hij prins is. Dan letten ze wel op je. Lopen net een stapje harder. Maar hoevéél anderen liggen zo net als hij dag in dag uit? Behoorlijk wat. Die niet bijzonder zijn, geen prins, maar gewoon één van de zo-velen. Een nummer. That's it.
Anyway, we dwalen af. Maar toen ik alles gisteren hoorde dacht ik ja, het is klaar. De aandacht is voorbij, het nieuws is eraf. Crepeer jij daar maar in dat bed, als je weer kan praten komen we je wel weer eens opzoeken. Ondertussen gaan wij allemaal verder met ons leven. En oja, wacht niet te lang met weer gaan praten want dan denken ze dat je dood bent.....Echt dood, niet meer half-dood-in-coma.
Dus.
Ik dacht, laat ik eens verstandig zijn. Alles, werkelijk ALLES heb ik geprobeerd, alle smoesjes, reden, van alles uit de kast getrokken om naar huis te gaan deze week. De arts die zegt 'je mag gaan, het is geen gevangenis, maar dan weet ik niet hoe je terug komt'. Mijn hoofd die alleen maar denkt; niet luisteren, NIET luisteren, gewoon weg gaan, ge-woon gaan en wel zien wat er van komt. Maar het laatste stukje van de zin staat me niet aan. Stel er zit ergens toch nog 1 bact verstopt die in mijn lijf gaat lopen feesten en hij gáát op mijn hartklep of zo zitten... Dan zit ik deze laatste week, deze vreselijk lange week, die maar niet voorbij lijkt te gaan, en met als toetje nog een fijne kleine mini-ok voor die port-a-cath, toch maar uit.
Ik kán tenminste nog naar de klok kijken.
Praten.
Kwaad worden.
Huilen.
Lachen.
Lopen.
Leven (al is het dan beperkt)
Dus..... Ik ben verstandig........ nog één weekje.....
donderdag 1 maart 2012
Ziekenhuis dag 242
Gisteren vroeg ik:
Kan de ab niet in pillen? Nee.
Kan ik niet met infuus naar huis? Nee.
Kan hij dan geen 24 uur lopen, want anders is het 's nachtes wel erg vervelend. Nee, zoek het maar op.
En omdat inmiddels ook zo mijn contacten heb, héb ik het uitgezocht en blijkt het alle 3 WEL te kunnen. Dus daar ga ik het eens over hebben. Geef me dan pillen maar er weg ben ik. Kan word gek in dit hok, verveel me, slaap slecht en dan die continue pijn. Ik ben er helemaal klaar mee. Hun mogen ook hun plan per dag weizigen dus dan mag ik dan ook.... benieuwd wat eruik komt.. Horen jullie later!
Kan de ab niet in pillen? Nee.
Kan ik niet met infuus naar huis? Nee.
Kan hij dan geen 24 uur lopen, want anders is het 's nachtes wel erg vervelend. Nee, zoek het maar op.
En omdat inmiddels ook zo mijn contacten heb, héb ik het uitgezocht en blijkt het alle 3 WEL te kunnen. Dus daar ga ik het eens over hebben. Geef me dan pillen maar er weg ben ik. Kan word gek in dit hok, verveel me, slaap slecht en dan die continue pijn. Ik ben er helemaal klaar mee. Hun mogen ook hun plan per dag weizigen dus dan mag ik dan ook.... benieuwd wat eruik komt.. Horen jullie later!
Abonneren op:
Posts (Atom)