"Niemand weet hoe het gaat, of de klok morgen slaat,
laat dit het laatste zijn, laat dit het laatste zijn.
Neem mijn hand, sla een brug, geef nu mijn leven terug,
laat dit het laatste zijn, laat dit het laaaatste zijn.
Hoe lang nog? Lsst dit het laatste zijn!
Waneeer ben ik weer vrij?"
(zomaar een stukje tekst wat oorspronkelijk heel ergens anders over gaat, maar wat al een tijdje in mijn hoofd zit omdat het eigenlijk precies in een paar zinnen verwoord wat ik denk)
Vannacht heeeeerlijk geslapen in het hotel, wat was dat lekker zeg, na zo'n dag!!
En we hadden uiteraard schitterend uitzicht op mijn volgende hotel....
Vanmorgen pakte we al mijn spullen weer in en meldden we ons netjes zoals afgesproken om 10 uur op de afdeling. Eenmaal daar bleek er nog niks geregeld te zijn. Ik moest eerst maar naar de onderzoeken gaan (foto en longfunctie) en dan zou het wel klaar zijn) Dus wij de spullen weer naar de auto gebracht en op naar de onderzoeken. Toen opnieuw spullen uit de auto gehaald en naar de afdeling. Half 12 was het inmiddels.
Nog altijd bleek er geen bed voor me te zijn. Dat was het moment waarop ik er meer dan genoeg van had. Ik had eigenlijk maandag al moeten komen, was al 2 weken aan het bellen en mailen over het hoe en wat wat de isolatie betreft, dus ze wisten al 2 weken dat ik kwam. Dan kom ik een dag later dan in eerste instantie de bedoeling was, en dan is er nog niks geregeld, dan laat je me de volgende dag terug komen, heb je nog niks klaar, en als ik er vervolgens voor de 3e keer sta nog steeds niet!! Ik was ZO kwaad!! Uiteindelijk werden we met spullen al een uur in het dagverblijf gezet om daarna naar een andere kamer te gaan dat gisteren gepland was. Maar ook een 2 persoonkamer, dus dat maakte me niet uit. Daar alles uitgepakt en een plekje gegeven, nog even samen wat gedronken en ik ben even gaan liggen, want ik was nog steeds erg moe.
Lig ik net een kwartier komen er twee verpleegkundigen met een hoop herrie binnenstampen dat het toch maar beter was als ik naar de kamer ging waar ik eigenlijk voor ingepland stond! Dat geloof je toch niet? Ik kookte van woede! Dus weer heel de zooi opgezocht, ingepakt en weer uitgepakt op de andere kamer. Toen ik daar nog maar net mee klaar was kwam één van de artsen die morgen de behandeling gaat doen. Gewoon even een praatje maken. Ik sta om 10 uur gepland, dus dat is wel fijn.
Direct na dat gesprek kwam het eten en daar zijn we nu net mee klaar. NU schrijf ik dit nog even en dan doe ik helemaal NIKS meer. Ik ben kapot, moe, alles doet pijn en mijn humeur is tot een dieptepunt gedaald. Ik lig nu zoals ik al dacht inderdaad naast een oude man. In die eerste kamer was het een oude vrouw. Deze man lijkt me veel aardiger, alleen snurkt hij volgens mij. Hij zit nu een beetje te slapen en dan snurkt hij al, haha! Dus dat is wel een beetje jammer. Ik hoorde hem tegen familie zeggen dat hij zo slecht slaapt 's nachts, dus ik hoop maar dat hij wel een beetje rustig is. Ik betwijfel ook of deze man de deur en de buitengordijnen wel dicht wil hebben. Maar goed, dat ga ik straks zien. En zo niet trek ik mijn bedgordijnen dicht. Beetje privacy voor de nacht. Hopelijk kom ik vannacht een beetje aan mijn rust en verloopt de dag morgen wat soepeler dan nu alles gaat tot nu toe.
Ik hoop dat ik begin volgende week lekker mee naar huis kan. Of als het half kan het weekeind al. Ik heb het alweer helemaal gehad, met heel die ziekenhuiswereld. Bah. Thuis bevalt me veel beter! :Y
Ik zal kijken of het lukt morgen een blogje te schrijven, zo niet doet mijn moeder het en sommige van jullie blijven toch wel op de hoogte van belangrijk nieuws via telefoon of sms. Maar ik hoop dat alles heel goed gaat en dat ik het snel zelf weer kan..
Of ik wel of niet naar de IC moet kunnen ze nu nog niet zeggen. Ook hoe lang ik moet blijven en wat er evt allemaal na de behandeling gedaan moet worden kunnen ze allemaal morgen na afloop pas zeggen. Afwachten dus... Spannend!!
Ik lig trouwens op kamer 65, bed 2
Dikke kus!
Haha, die titel begrijpen jullie vast niet he?
Ik zal hieronder even kort en de gebeurtenissen tot nu toe beschrijven. Ik zou al een heel boek kunnen schrijven, maar daar heb ik geen zin meer in, ik ben kapot, dus ik hou het bij de korte duidelijke versie...
Vanmorgen zijn we iets na 7 uur vertrokken. Alles ging prima, tot ongeveer halverwege, de eerste wegwerkzaamheden en omleiding waren een feit. Eerst ruim 3 kwartier stil gestaan, omdat iedereen van 3 naar 1 moest. Uiteindelijk netjes de omleidingsborden gevolgd. De aankomsttijd op de tomtom werd later en later, maar we kwamen uiteindelijk waarrempel weer op de goede weg uit. Inmiddels was ik al iets minder vrolijk, want het was én vroeg, en door de stomme, stomme file is mijn ontbijtje bij de mac mij door mijn neus geboord, want daar hadden we geen tijd meer voor. Nog een 10 minuten verder opweg wéér een wegopbreking, gelukkig geen omleiding en maar een paar minuten vertraging dit keer. Daarna ging het redelijk voorspoedig, tot we bijna bij de afslag waren. Opnieuw allerlei borden, vrachtagen en mannetjes in oranje jasjes. Hierdoor mist mijn moeder op een haar na de afslag en reden we dus te ver door. Daardoor moest we midden door Groningen terug, maar alweer hielp tom ons uit de brand. Toen waren we bij het zh, bleek dat ze daar óók aan het werk waren en we nu voor een straat stonden waar je de parkeergaraga alleen maar uit kan. Dus dat was nog een extra rondje, maar hehe, we waren er. 10 precies op tijd. Bijna 4 uur in de auto gezeten.
Dus snel al mijn spullen bij elkaar gepakt en op naar de afdeling gegaan. Daar kreeg in de gang al een hand van één van de behandelend artsen. (de wat oudere man) Die zei, ik zie je nog wel even vanmidag, want we moesten door voor een opname gesprek. Alles besproken en gedaan, alles was rond, tot ik ze het toch nog maar eens vertelde van mijn bact en de isolatie die daarvoor in Rotterdam nog steeds geld. Ze wisten van niks. Tenminste, wel van de bact, daarom moest ik op een 1 of 2 pers kamer (hoezo isolatie als je vrij door het zh mag lopen EN met iemand op een kamer ligt, maar goed, die discussie ben ik maar niet aangegaan) maar niet dat ik in Rotterdam nog steeds in isolatie moest liggen, ook als ik hier vandaan kwam. Dus werd er overlegd, Lang overlegd. Ongeveer een uur. (in de tussentijd kregen we gelukkig wel iets te eten en gelijk lijsten voor morgen, dat was wel netjes)
Na dat uur kwam ze vertellen dat mijn plaatsje op de tweepersoonskamer niet door ging. Ik was niet heel blij met een tweepersoonkamer, maar het kan altijd erger he. Dus het klonk hoopvol. Maar de oplossing bleek te zijn dat ik 1 nacht op een 4 persoonskamer zou gaan liggen en dan de dag erna terug zou gaan naar een tweepersoonskamer.
Daar had ik geen zin, echt totaal niet. Ik weet precies hoe dat gaat op die kamers als je er nieuw bent; 'wat heb ik? wat heb jij? goh, wat erg voor ons allebei. En dan moet ik nog aardig blijven ook, want die mensen kunnen er niks aan doen natuurlijk. Ook heel vreemd dat ik nu ineens 'wel op een 4 peroonskamer mocht, maar goed, die discussie ben ik niet aangegaan, want ik had al besloten dat ik dat niet ging doen. De man op de 2 persoonskamer zou een dag later naar huis en dan zou ik op die kamer kunnen. Dus ik zeg; 'als die man toch weg gaat, laat hem dan 1 nacht op een 2 persoonskamer liggen, hij moet toch al alles inpakken! Dan moet ik nu daar alles uitpakken om morgen alles in te pakken en twee deuren verder weer uit te gaan pakken. Niet dus. Een andere optie was er niet echt, maar ze ging nog 1 keer kijken....
Een half uur later kwam ze terug met een man die ik niet kende, die de zaalarts bleek te zijn. Die had bedacht dat ik dan maar voor 1 nachtje met mijn moeder mee moest gaan naar het hotel om daar te slapen, om de volgende dag terug te komen en dan in die kamer te gaan, als de man vertrokken was.
Dat vond ik een beter plan, nog niet echt handig, want nu moest alles terug naar de auto, want ik werd in de tussentijd verwacht op de annestesie poli, vanuit de auto naar het hotel en morgen vanuit het hotel naar het ziekenhuis. Maar oke, ik dacht, laat ik dat maar doen, lijkt me de minst slechtste optie in dit geval. De verpleegkundig ging nog even wat kweekmateriaal halen, omdat er uiteraard direct de nodige kweken gedaan moesten worden om de kijken in hoeverre evt bact gevaarlijk voor anderen zouden kunnen zijn. Toen ze terug kwam vertrokken we met onze spullen naar de auto. In het gedag zeggen zei ze nog oven, oh, en ik heb je gelijk een kamer opgeschoven, ook een 2 persoons hoor! Prima dacht ik, kan mij het nou schelen op wélke kamer ik lig. Ik was zo moe van een slechte nacht, een lange reis, de spanning, gewoon alles bij elkaar. Ik had er geen zin meer in. In het teruglopen zag ik waarom ze me van kamer had veranderd. De man waar ik eerst naast zou komen (en die dus morgen naar huis gaat) heeft een wond aan zijn been. Als hij weg is, had ik dus alleen op die kamer gelegen. Op die andere kamer liggen er nu nog twee, ik denk niet dat die toevallig morgen allebei naar huis gaan. Dus gelijk een kamergenoot. Volgens mij waren het beiden oude mannen, dus die zijn meestal wel ok, als hij maar niet snurkt, haha!! We zien het wel, ik vind het wel een beetje een rotstreek, maar goed, misschien draaien ze het nog terug.
Dus wij van de afdeling af, snel alles in de auto gegooid en op naar de anesthesist. 1,5 uur hebben we daar gezeten. Gelukkig was het echt een geweldige, en hele lieve man die alle tijd en begrip had. Alles besproken, ook de angst voor de narcose. Dat is niet nodig, want het is nog steeds standaard dat mensen plakkers krijgen om de hersenactiviteit te meten. Zo kan er dus nooit gebeuren wat er in het EMC op de IC gebeurde, dat mensen denken dat je slaapt, maar dat niet zo is. Die plakkers zijn echt de allerbeste uitvinding die er ooit gedaan is!! ;) Wie het ging doen wist hij nog niet, maar alleen die wetenschap stelt me al gerust.
Rond 5 uur gingen we richting auto om opnieuw de spullen eruit te halen en naar het hotel te brengen. Daar aangekomen bleek mijn moeder een wat luxerre kamer te hebben, zonder er extra voor te hoeven betalen en ik mag er gratis 1 nacht bij! (het is een 2 persoonskamer) Dus dat is wel heel netjes. Geen idee waarom ze die kamer heeft, misschien is de rest vol en moet ze later nog verhuizen, maar daar is niks over gezegd, dus dat denk ik niet. Bovendien ben ik niet van plan weer 7 weken te blijven, haha!!
De hotelkamer is geweldig, groot, mooi EN met een bad en föhn!! Dus terwijl ik dit typ schijf ik een frietje naar binnen en duik ik gelijk in dat bad. God, wat ben ik aan wat rust toe zeg. Een slechte nacht gehad, vroeg op, drukke dag, geen middagdutje, hoop spanning en stress. Ik ben kapot. Dus uit bed haar föhnen en slapen denk ik. Hoop ik.
En morgen zien we wel. Ik moet er om 10 uur zijn, dus we kunnen rustig aan doen. Het plan van gelijk de spullen meenemen gaat natuurlijk niet. (ik moet me melden op de afdeling om te vragen of er nog iets mee moet, een aanvraag of zo, en om te kijken of er misschien dingen bij, af of verplaatst zijn) De planning is nu 10 uur longfunctie en half 11 foto. Ik hoop dat ik dan daarna mijn hok mag betreden en dat er dus al iemand naar huis is. Dan kunnen we de spullen in het hotel gaan halen en ik me eindelijk installeren. Eigenlijk heb ik na half 11 niks meer, maar ik kan niet (ver) weg van de afdeling omdat de artsen die de behandeling moeten doen nog samen langs moeten komen (die oudere arts heb ik door de chaos ook niet meer gezien) en misschien loopt de fysio, de onderzoeksverpleegkundige of de anesthesist die het gaat doen nog wel binnen. Anders had ik nog een nachtje in het hotel kunnen blijven, haha!! Ik heb ook nog geen idee hoe laat ik donderdag aan de beurt ben...
Ik zou het kort houden, maar het is toch nog een heel verhaal geworden. Ik ga nu stoppen, voor vragen mail, bel of sms gerust. Morgenochtend, haha!! Nee hoor, ik zet het geluid van mijn mobiel toch uit staan, maar jullie hebben nu een idee van de ziekenhuis-planning, dus als iemand niet direct antwoord krijg, geen paniek, Ik reageer nog wel, in ieder geval voor ik onder narcose ga donderdag! ;)
Ik ga me bad is vol....(morgen als ik tijd heb foto's van de kamer)
XXX!
Zo, nog even een kort berichtje. We zijn er klaar voor. Straks de spullen nog even in de auto zetten en morgen vertrekken we rond 7 uur. Dus dat owrd heel vroeg opstaan, maar goed, het is voor een goed doel. En dan zullen we wel zien hoe het in het hoge noorden dit keer allemaal geregeld is. Ben heel benieuwd. Weet niet of het gelijk lukt met internet morgen. Er zijn morgen al allerlei afspraken gepland (ze gaan er gewoon vanuit dat je er op tijd bent, ook als je van zover komt, haha!) dus ik denk ook niet dat ik uitgebreid de tijd heb om met mijn laptop gaan zitten spelen. Maar goed, wat de ene dag gedaan word hoeft de volgende dag niet he, we zien wel hoe het loopt.
Morgen of woensdag een eerste blogje uit het hoge noorden met hopelijk een hoop positieve dingen. Dan is alles goed gergeld enzo, hoop niet dat het net zo'n chaos word als ik Rotterdam. De vorige keren was dat niet zo maar goed, altijd als ik er van uit ga dat dingen wel in orde komen blijkt dat niet zo te zijn, dus ik wacht het even netjes af, haha!!;)
@ Marcel; Leuk dat je hem weer gevonden hebt!
@ Ilona; Ja, ik heb je post gehad, bedankt daarvoor, maar heb geen tijd meer gehad om terug te antwoorden.
Zo, hehe, het meeste is ingepakt en geregeld. Morgen nog wat laatste medicatie halen bij de apotheek en dan zijn we er klaar voor. Na wat onderhandelen mag ik een dagje later komen, dinsdag de 17e dus. Dat is wel lekker, scheelt toch he!! Het UMCG houd tot nu toe vol dat ik daar niet in isolatie hoef, en mijn eigen longarts houd vol dat het wel moet. Maar, zo zegt ze; 'het UMG is volledig op de hoogte (of kan dat zijn) het aan hun wat ze ermee doen'. Nou ja, oke, we zien wel. Voor allebei is wat te zeggen. Af en toe een rondje lopen is wel lekker, maar een eigen kamer met douche en wc is ook wel erg prettig. Ach, ik zie het wel, de eerste keer was er ook een hotel geboekt voor mijn moeder en bleek ik ook een eigen kamer te hebben. Dus ik zie het wel dinsdag. In ieder geval is het zeker, dat als ik terug kom naar Rotterdam ik daar wel weer in isolatie moet. Lekker, een privé kamer dus, maar die zijn áltijd bezet, dus misschien maakt dat de overplaatsing lastiger...Geen idee, we zien wel, in het beste geval ga ik direct uit Groningen mee naar huis, dus daar hoop ik maar op. Meer kunnen we niet doen, ik ga (nog steeds) maar van de minst gunstige mogelijkheden uit, dan kan het alleen maar meevallen, maar ik hóóp natuurlijk anders. Stiekem begint het nu wel en beetje te kriebelen. Zouden ze het in 1 keer doen? Zou de narcose goed gaan? Zou ik écht weer naar de IC moeten en voor hoelang? En welke? (er zijn er verschillende) Welke arts zou er over me gaan? Welke verpleegkundigen zouden er zijn? Zou die ene leuke op vakantie zijn of misschien juist niet? Allemaal heeeeele belangrijke dingen in ziekenhuisland zorgen voor onrust in me hoofd en onrustige nachten. Maar we zien wel. Ik probeer er niet al te gestrest en vermoeid heen te gaan, want slaap zal ik daar al genoeg tekort komen, haha!!
Op verzoek van verschillende mensen hier alvast het adres;
Ilse van Wijngaarden
p/a UMCG
longafdeling D3VA Kamer ? (volgt nog)
Postbus 30 0001
9700 RB Groningen
Maandag of het weekeind nog een laatste thuis blogje!
Zo, het is de hoogste tijd voor weer eens een nieuwe blog. De dagen vliegen boorbij. We zijn behoorlijk druk met alle voorbereidingen, de spulen in pakken, dingen die mee moeten nog kopen, alles regelen, van het hotel voor mijn moeder tot de mediactie. Alles moet ineens wel erg snel gedaan worden, maar goed, het gaat wel lukken hoor. Ben alleen een beetje moe, maar verder gaat alles goed. De komende week mijn kleren en pyjama's uitzoeken, en natuurlijk die van mijn moeder ook. We hebben geen idee hoelang de opname gaat duren. Ik hoop niet te lang, ik wil zo snel mogelijk weer naar huis. Maar niemand durft ongeveer een termijn te geven dat we daar zijn, dus we nemen maar genoeg mee. Ik ga zelf uit van niet meer dan 2 weken, maar je, de vorige keer had ik ook niet verwacht dat ik 7 weken weg zou zijn.... We zien het wel....
Daar ben ik toch nog even...
Want ik kreeg gisteren belangrijk nieuws!!
Ik mag over twee weken, dus 16 Juli naar Groningen toe! Jeeeej!! Eindelijk!! Ik hoop echt dat dit de laatste behandeling is en dat we als ik daar van ben opgeknapt eindelijk eens verder kunnen!!
Dus dat is heel fijn!! Deze week alles even kortsluiten met mijn eigen longarts en de artsen daar. Als het goed gaat mag ik vanaf huis daar naar toe, dus dat is fijn, maar dat heb ik nog nooit gedaan natuurlijk. Dus dat is wel even nieuw, ik weet bv niet of ik gelijk naar de afdeling kan of dat ik me eerst ergens moet laten inschrijven, zulke dingen allemaal. Ik ga er van uit dat ik, zodra het kan, terug word gebracht naar Rotterdam. Het liefst blijf ik daar zo kort mogelijk, want het is gewoon lastig, voor iedereen. Ik hoop eigenlijk gewoon dat alles goed gaat, dat ik misschien nog een paar dagen ik Rotterdam moet liggen, maar dan al snel weer lekker naar huis kan. Ik ben niet van plan er weer 2 maanden over te doen voor ik opgeknapt ben, haha!! Dus deze week alles met de ziekenhuizen rond maken, volende week inpakken en dan weg....
Als er nog mensen zijn die voor die tijd nog langs willen komen graag even bellen of smsen voor een afspraak, want het worden rommelige en drukke weken voor ons....
Doei!
Zo, weer eens tijd voor een blogje, na het weekeind. We hebben een lekker rustig weekeind gehad. Zaterdag lekker niks gedaan, en gisteren was het plan ook niks te doen. Maar het was zulk lekker weer dat we er toch even op uit zijn gegaan met de rolstoel. Lekker even een ijsje gegeten in de zon. Precies op tijd, want na een tijdje -eigenlijk precies toen we klaar waren- ging het heel erg bewolken. En we waren nog geen 10 minuten thuis en het begon heel hard te regenen. Dus dat hadden we goed gedaan!! Daarna was ik wel erg moe, dus vandaag doen we lekker rustig aan. We moeten de spullen van gisteren nog een beetje opruimen, de rolstoel nog in elkaar zetten en zo, wat dingetjes opruimen en ik moet nog aankleden, haha!! Dat waren de belevingen van het weekeind! Tot de volgende keer!
